Bron

Parochie Nicasius – Isfridus Thijs in Mierlo

Organisatie: Parochie Nicasius.Gebruik: Isfridus Thijs als kapelaan in Mierlo 1785–1789 en zijn landbouwkundige ideeën over ontginning en bemesting.URL: https://www.parochienicasius.nl/index.php/kerkgebouw-mierlo/historie-mierlo

Verbanden

Verder ontdekken

63 gekoppeld
onderbouwd door · Persoon

Isfridus Thijs

Kapelaan én landbouwkundige Isfridus Thijs was een norbertijn verbonden aan de abdij van Tongerlo. Van 1785 tot 1789 werkte hij als kapelaan in Mierlo. Zijn betekenis voor het dorp ligt niet alleen in het kerkelijke werk, maar vooral in zijn belangstelling voor landbouw en ontginning. In 1788 schreef hij een uitvoerige verhandeling over het in […]

onderbouwd door · Encyclopedie-artikel

Markante Mierlonaren

Personen die sporen nalieten Een overzicht van markante Mierlonaren kan nooit volledig objectief zijn. Bekendheid alleen is onvoldoende; voor deze encyclopedie staat de aantoonbare betekenis voor de geschiedenis, cultuur of herinnering van Mierlo centraal. Willem van Enckevoirt is een uitzonderlijk voorbeeld door zijn internationale kerkelijke carrière en zijn Apostelhuis. Godfried van Mierlo werd bisschop van […]

onderbouwd door · Encyclopedie-artikel

Bemesting

Vruchtbaarheid maken op arme zandgrond De natuurlijke Mierlose zandgronden bevatten relatief weinig voedingsstoffen. Bemesting was daarom een voorwaarde voor langdurige akkerbouw. Stalmest werd vermengd met strooisel, plaggen en ander organisch materiaal en over de bouwlanden verspreid. Door herhaald opbrengen werden sommige oude akkers geleidelijk opgehoogd. Een landbouwkundige revolutie in de moderne tijd Vanaf de negentiende […]

onderbouwd door · Encyclopedie-artikel

Dorpsidentiteit

Wat maakt Mierlo herkenbaar? Dorpsidentiteit ontstaat uit een combinatie van landschap, geschiedenis, taal, herinnering en sociale gewoonten. In Mierlo zijn onder meer de Luciakerk, de molen, de kersentraditie, het gilde, verenigingsleven en de oude gehuchten herkenbare elementen. Ook minder tastbare zaken spelen mee: de manier waarop inwoners over plekken praten, dialectwoorden gebruiken, verhalen doorgeven en […]

onderbouwd door · Encyclopedie-artikel

Mierloos dialect

Een lokale vorm van het Brabantse dialect Het Mierloos behoort tot de Brabantse dialectwereld. Het deelt veel woorden en klanken met omliggende plaatsen, maar lokale uitspraak, woordkeuze en uitdrukkingen geven het een eigen karakter. Heemkundekring Myerle besteedt regelmatig aandacht aan het dialect. In lokale puzzels worden inwoners bijvoorbeeld uitgedaagd om woorden en zinnen in het […]

onderbouwd door · Encyclopedie-artikel

Oude woorden

Taal bewaart verdwenen werelden Oude dialectwoorden zijn vaak nauw verbonden met werkzaamheden en voorwerpen die uit het dagelijkse leven verdwenen. Landbouwgereedschap, textielwerk, onderdelen van een boerderij, voedselbereiding en lokale gebruiken hadden hun eigen woordenschat. Wanneer zo’n activiteit verdwijnt, verdwijnt vaak ook het woord uit actief gebruik. Daardoor kunnen woordenboeken en herinneringen informatie bewaren die in […]

onderbouwd door · Encyclopedie-artikel

Uitspraak en klanken

Dialect is vooral gesproken taal Het eigene van een dialect zit niet alleen in woorden. Klank, ritme, klinkers en uitspraak kunnen minstens zo karakteristiek zijn. Daardoor kan een geschreven dialectzin maar gedeeltelijk weergeven hoe een oudere Mierlonaar werkelijk sprak. Heemkundige dialectvoorbeelden gebruiken aangepaste spelling om klanken zichtbaar te maken. Zulke schrijfwijzen zijn praktisch, maar vormen […]

onderbouwd door · Encyclopedie-artikel

Bijnamen

Een dorp kende mensen ook anders dan officieel In dorpsgemeenschappen met veel terugkerende voor- en familienamen waren bijnamen een praktische manier om personen en families uit elkaar te houden. Een bijnaam kon verwijzen naar beroep, uiterlijk, karakter, woonplaats, een voorouder of een opvallende gebeurtenis. Sommige bijnamen werden zo vertrouwd dat inwoners beter onder die naam […]

onderbouwd door · Encyclopedie-artikel

Familienamen

Families als dragers van dorpsgeschiedenis Familienamen keren in oude Mierlose registers, kadasterstukken en bevolkingsadministratie vaak generaties lang terug. Daardoor zijn zij belangrijke sleutels voor genealogisch onderzoek en de reconstructie van bewonersgeschiedenis. Sommige Nederlandse familienamen verwijzen naar geografische kenmerken. Een heemkundige publicatie noemt voorbeelden als Van den Donk, Van den Hurk, Van der Putten en Van […]

onderbouwd door · Encyclopedie-artikel

Veldnamen

Naamkaart van het landschap Vóór huisnummers, moderne straatnamen en nauwkeurige kaarten gebruikten bewoners namen om akkers, weilanden, heidevelden, bossen en andere terreinen aan te duiden. Zulke veldnamen vormden een praktische mentale kaart van het landschap. Heemkundekring Myerle beschrijft veldnamen als belangrijke bron voor historische geografie. Namen kunnen aanwijzingen bevatten over bodem, landbouw, bezit, gebruik, personen, […]

onderbouwd door · Encyclopedie-artikel

Toponiemen

Plaatsnamen in brede zin Een toponiem is een geografische naam. In lokaal heemkundig onderzoek worden toponiemen en veldnamen vaak vrijwel als synoniemen gebruikt, al kan ’toponiem’ breder zijn en ook namen van gehuchten, waterlopen, wegen en andere plaatsen omvatten. Voor Mierlo zijn toponiemen belangrijk omdat sommige namen ouder kunnen zijn dan de oudste bewaard gebleven […]

onderbouwd door · Encyclopedie-artikel

Volksgebruiken

Herhaling maakt traditie Volksgebruiken zijn gewoonten die binnen een gemeenschap worden doorgegeven en gezamenlijk betekenis krijgen. In Mierlo lopen religieuze, agrarische en verenigingsgebonden tradities door elkaar. Voorbeelden zijn de meiboom, gildegebruiken, carnaval, processies en gebruiken rond de kersenoogst. Niet al deze tradities zijn even oud en sommige zijn in de twintigste eeuw opnieuw vormgegeven. Levend […]